تبلیغات
داستان کوتاه - چیزی مثل زندگی
 
درباره وبلاگ


این دومین وبلاگ منه.با همین موضوع
با این تفاوت که دیگه این وبلاگ رو نمیبندم
داستانک ها اول به دفتر نشریه برای چاپ میرن بعد میان ابنجا تو وبلاگم.جدید و قدیم.ضعیف و ضعیفتر(چون قوی نمینویسم)
داستانها کودکانم هستند.در زندگیم جاریند.مشخصا برای کس خاصی نوشته نشدند.
اگر سوء تفاهمی برای کسی پیش اومد.
بدونه که با یه داستان و قصه طرفه،نه خاطره.
واقعیتی در کار نیست.
خلاص

مدیر وبلاگ : سعید پرمشکانی زاده
جستجو

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
داستان کوتاه
زندگی در کلان شهر،مترو وسرعت و....داستان کوتاه میخواد




هو

((چیزی مثل زندگی))

اولش توی پیاده رو بودم، داشتم واسه خودم قدم میزدم. همین شش– هفت دقیقه پیش بود که دوباره نزدیک بود برم زیر ماشین.این بار هم جون سالم به در بردم.... چه بوی سیگاری میاد!؟ یه نفر آن جلوها داره سیگار میکشه و تند تند راه میره ، انگار ماشین میخواسته اونو له کنه نه منو. یه جا می ایستم.بوی سیگار با یه بوی آشنا انگار مخلوط شده . اصلا با این بوی سیگار نمیتونم تمرکز کنم. مردم تند تند از کنارم رد میشن و محل سگ هم بهم نمیزارن.میرم کنج باغچه پیاده رو و کز میکنم،تا بوی سیگار از بین بره.یادمه چند سال پیشا هر وقت کوشه ایی کز میکردم، خصوصا گوشه باغچه پیاده رو، خیلی ها ذوقمو میکردن.اما حالا نه،نره خری شدم واسه خودم.

یواش یواش بوی سیگار کم رنگ و کم رنگتر میشه. حدس میزدم این بوی آشنا ممکنه از تو باشه،اما یقین نداشتم.باید همین نزدیکیها باشی.سریع خیز برمیدارم توی جوب خوشک بعد از باغچه ی پیاده رو،آروم چپ و راستمو می پام.تو اون ته،پشتت به منو و داری چیزی می خوری.دقیقا مثل پارسال. چقدر خال خالهای پشت گوشتو دوست دارم.میخوام بیام طرفت،اما میترسم.میترسم مثل پارسال آبستن باشی. بی معرفت هستن تمام گربه ها،خصوصا ماده گربه ها.

آخه ما مال یه محله هستیم،از یه سطل پوست و کله مرغ کش میریم. تازه این پسره که روی صورتش همش خال خالیه و اون طرف خیابون مغازه داره، کالباس واسه جفتمون میریزه.البته هر بار که کالباس واسمون میریخت تو نمیخوردی؛آروم از کنارم رد میشدی،دست نگه میداشتم اما تو سگ محلم میکردی. چه میدونم...دو حالت بیشتر نداره: یا منو دوست نداری یا کالباس.

حالا هم بر نگرد؛خودم راهمو میگیرم میرم. به خودم میگم: اون از کالباس بدش میاد نه من.یه جورایی خودمو گول میزنم.

میرم اون دست خیابون،کنار مغازه پسر خال خالیه......

نمیدونم چی شد؟؟! احتمالا همون موقع تصادف کردم و مردم و حالا شدم شکل پسر خال خالیه و دارم خودمو مینویسم،یا شاید هم اصلا من همون پسر خال خالیه باشم و توهم  زدم که یه روز گربه بودم.

نمیدونم......

 

 

 

 

                                                                                            سعید پرمشکانی زاده 

                                                                                                 1390.7.1





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


شنبه 5 آذر 1390 :: نویسنده : سعید پرمشکانی زاده
نظرات ()
سه شنبه 27 دی 1390 01:33 ب.ظ
شاید تناسخ توهم باشد، شاید هم دوره های طولانی زندگی توهمی به نام تناسخ ساخته یا شاید همه چیزمان توهم است...
دوشنبه 7 آذر 1390 01:22 ق.ظ
قشنگ بود
یکشنبه 6 آذر 1390 02:06 ب.ظ
مرسی استاد ناظری .راست میگی.
یکشنبه 6 آذر 1390 03:02 ق.ظ
سلام سعید بنویس اقا چی کار نظر من و اومدن نیومدنمون داری خوبه کار خودتو بکن پسر
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر